Ik zag – en zie – wel grote mogelijkheden voor het onderwijs. De definitieve oplossing van de zware schooltas: alle boeken van een hele schoolcarrière kunnen gemakkelijk op zo’n ding als PDF. Echt een leuk ding dus.Maar er zit meer aan innovatie vast dan alleen de nuttigheid en hoeveel DPI zo’n apparaat heeft, MIPS, Mhz, inches en Gigabits. Hoe zit het met je trein-conversatie ?

Ik bedoel: situatie A. Je zit in een 1e klas coupé. Op vakantie of zoiets, naar Parijs, in ieder geval je zit een lekkere stoel, voor een flinke afstand, en je hebt een mooie uitgave van …. Madame Bovary meegenomen om de reis een beetje te veraangenamen. Tussenstop in Brussel en dan komt er zo’n bijzonder aantrekkelijke dame de coupé binnen, met zo’n …. hoe heet het …. ensemble. Alleen Belgische dames kunnen dat dragen, wat in elk europees land megatruttig zou zijn kan in België doorgaan voor à la mode.

Goed, ik dwaal een beetje af, maar het moet toch wel heel gek lopen als na verloop van tijd in die coupé het gesprek NIET komt op de prachtige glanzende uitgave die ik dan in handen heb van het meesterwerk van Flaubert. En gaandeweg op madame Bovary en dat het toch ook niet mee zal vallen om in een buitenwijk van Brussel te wonen, als aantrekkelijke jonge vrouw alleen. En – ik heb even moeite om weer terug te keren, maar nu even terug naar situatie B.

Ja ik eeeh, dit is een eeeh zg e-reader, een ILIAD WHITEPAPERSCREEN….. erg handig… daar heb ik de complete Oorlog en Vrede op staan, u weet wel, van Tolstoj, en dan past Dracula van Bram Stoker er ook nog gemakkelijk bij…. De knappe juffrouw was al schichtig geworden bij het zien van een volwassen man die met een plastic leesplankje in de trein zit, maar nu gaat haar blik al helemaal naar de noodrem